popsuć

popsuć يُفسِد zkazit ødelægge verderben κακομαθαίνω spoil echar a perder pilata gâter pokvariti viziare 台無しにする (...을) 망쳐놓다 bederven skjemme bort estragar портить fördärva ทำให้เสียหาย ตามใจจนเสียคน berbat etmek làm hỏng 溺爱

verb transitive perfective popsuć [pɔpsuʨ]

1 zepsuć, zniszczyć abîmer; casser

On mi popsuł zabawkę! Il m'a cassé mon jouet !

2 zakłócić casser; gâcher

Popsułeś mi humor. Tu m'as sapé le moral.

popsuć (sobie) oczy s'abîmer les yeux

Zapal światło, bo popsujesz sobie oczy! Allume la lumière sinon tu vas t'abîmer les yeux !

popsuć komuś szyki
przeszkodzić komuś w jego zamiarach contrecarrer les plans de qqn

verb reflexive perfective popsuć się [pɔpsuʨ ɕɛ]

1 zepsuć się s'abîmer; se casser

Popsuł mi się zegarek. Ma montre est cassée.

Znów popsuł mi się samochód. Ma voiture est encore tombée en panne.

2 pogorszyć się se gâter

Pogoda popsuła się. Le temps s'est gâté.