rozbić

rozbić scocciare, avere un incidente con, distruggere يتَحَطَم, يُهَشم narazit, rozbít forulykke, smadre einen Unfall haben mit, zertrümmern θρυμματίζω, τσακίζω crash, smash, wreck destrozar, estrellar särkeä, törmätä avoir un accident, briser prasnuti, razbiti 打ち砕く, 衝突させる ...을 무너뜨리다, ...을 산산이 부수다 te pletter slaan, vernielen knuse, kollidere bater, despedaçar разбивать, с грохотом разрушать krascha, slå sönder ชนอย่างแรง, ทำให้แตกเป็นเสี่ยงๆ çarpmak, paramparça etmek đâm mạnh, đạp tan ra từng mảnh 坠毁, 粉碎

verb transitive perfective rozbić [rɔzbiʨ]

1 zbić,stłuc briser

rozbić szybę briser un carreau

2 skaleczyć fendre

rozbić sobie głowę se blesser à la tête

3 zniszczyć pourrir la vie de qqn

rozbić rodzinę briser une famille

rozbić namiot
postawić namiot monter une tente

verb reflexive perfective rozbić się [rɔzbiʨ ɕɛ]

1 zbić się, stłuc się se briser

2 mieć wypadek s'écraser

Rozbili się samochodem. Ils ont eu un accident de voiture.

Samolot rozbił się przy lądowaniu. L'avion s'est écrasé à l'atterrissage.

rozbić się w drobny mak
stłuc się na drobne kawałki se casser en mille morceaux