wypaść

wypaść يَتَشاجر vypadnout falde ud zerstreiten (sich) τσακώνομαι fall out caerse riidellä se fâcher ispasti litigare 不和になる 사이가 틀어지다 ruzie maken falle ut brigar выпадать gräla ทะเลาะกัน sıradan çıkmak rơi ra 闹翻

verb intransitive perfective wypaść [vɨpaɕʨ]

1 oddzielić się, spaść échapper; tomber

wypaść przez okno tomber par la fenêtre

Wypadła jej z ręki książka. Le livre lui échappa des mains.

2 wydostać się skądś bardzo szybko sortir

wypaść z pokoju quitter la chambre très vite

3 wyniknąć, zdarzyć się survenir

Coś mu wypadło, i nie przyszedł. Il a eu un empêchement, et il n'est pas venu.

4 sprawić jakieś wrażenie, okazać się jakimś réussir

Jak wypadł egzamin? Comment s'est passé ton examen ?

Bardzo dobrze wypadłaś. Tu as été très bien.